Skaars was George Gershwin se note op papier droog, of die noodsaak was daar dat hulle deur homself of deur ander bewerk word.

Dié tradisie word in ons tyd breedvoerig voortgesit. Onder ons eie verwerkers staan die pianis Charl du Plessis aan die voorpunt as synde innoverend.

Hy en sy trio, asook die Zimbabwies-gebore sanger Musa Sakupwanya, het hier die spinneweb-agtige vermuftheid wat aan klassieke konserte kan kleef met hul program The Gershwin Songbook skoon weggeblaas.

Lanklaas het die Johannesburgse Musiekvereniging ’n gehoor gehad wat betreffende grootte kon meeding met dié van die Johannesburg Philharmonic.

Wat meer is: Hulle was begeesterd deur musiek wat geëmansipeer is van enige voorspelbaarheid.

Almal wat durf dink het dat jy aan Gershwin niks kan toevoeg of iets nuuts daarin kan ontdek nie, het – gelukkig! – bedroë daarvan afgekom.

Du Plessis en sy triogenote, Werner Spies (basviool) en Hugo Radyn (tromme), maak op hul eie manier ’n baanbrekende ontdekkingsreis deur die wortels van Gershwin se musiek waarby die skeidslyne tussen klassiek, jazz en musiekspel vervaag.

Daar’s by hulle ook ’n bewustheid van ’n belangrike feit: Hulle voer ons na Brooklyn, New York, waar die musiek van Joodse immigrante en swart Amerikaners destyds op straat en in nagklubs vermeng het in ’n styl wat mense opgeroep het om te dans, te huil, te lewe.

Die program is met die Drie preludes in trioverwerkings geopen. Du Plessis se verbysterende tegniek oorheers nooit.

Dit is eerder in sy intuïtiewe stylbegrip, deursigtige benadering, élan en soms selfs bloot in ’n spontaan vindingryke harmoniese patroonplasing dat ons sy Gershwin-individualiteit ontdek.

Sy solovertolking van The Man I Love was vol van pianistiese versiersels, maar die aandag was steeds op die komponis se eiesoortige genialiteit.

In die trioverwerking van Rhapsody in Blue was Du Plessis genoodsaak om heelwat uit die oorspronklike orkespartituur by sy solowerk te voeg.

Dit is puik geïntegreer binne ’n reeds uiters virtuose verwerking. Die drietal het ook ’n hoë vlak van driftige, gedrewe inspirasie met hul spel in I Got Rhythm openbaar.

Musa Sakupwanya is ’n ontdekking. Met sy tipiese oustyl-egtheid, ’n ongeykte benadering en vokale uitdrukkingskrag kom hy reeds ’n ver pad.

Voeg daarby suiwerheid, ’n aanvoeling vir swing, maar eweneens ook vir ouwêreldse romantiek en nostalgie wat deur elke lied vleg en dit saambind – en jy het ’n ideale Gershwin-sanger.

In die viertal se weergawes van S’Wonderful, Embraceable You, Fascinating Rhythm, I Got Plenty O’Nuttin’ en vele ander is die veelsydigheid van Gersh­win op die hoogste artistieke vlakke gekonsolideer.

PAUL BOEKKOOI
BEELD
15 Mei 2012

This one-of-a-kind piano extravaganza takes old and boring piano favorites and is living proof why Charl du Plessis is South Africa’s Piano Man. This show features classic hits by Mozart, Bach and Gershwin and even Lady Gaga.

Charl du Plessis shares the stage with Hugo Radyn (drums), Werner Spies (bass), Juan Oosthuizen (guitar), Lizelle le Roux (violin) and Jeanne-Louise Moolman (viola).

Musiekproduksie briljant
Naudé van der Merwe

Hoe goed kan ‘n musiekproduksie op ‘n kunstefees wees? Só goed.

Al wat ek van die produksie geweet het voordat ek dit gesien het, was dat Charl du Plessis verskeie bekende klassieke werke vir ‘n jazz-trio verwerk het en dit Shanghai Brunch genoem het.

‘n Mens is maar skepties, want eerstens het sulke verwerkings van klassieke musiek dikwels ‘n Clayderman-agtige kwaliteit.  Dit is hier hoegenaamd nie die geval nie.

Tweedens klink die naam Shanghai Brunch na ‘n vreemde soort soesji wat ‘n mens liewer nie só vroeg in die oggend wil eet nie.  Maar die naam verwys bloot na die stad en die tyd van die dag waar Du Plessis met die konsep vir dié musiek vorendag gekom het.  En dit is nogal ‘n treffende titel.

‘n Brunch is iets tussen ontbyt en middagete, en so is die produksie iets tussen jazz en klassieke musiek.  Dis moeilik om ‘n ander woord vir die trio as tight te vind.  Hugo Radyn is ‘n baie begaafde perkussiespeler, met daardie tipiese uitdrukking van perkussiespelers wat lyk of hulle ‘n bietjie ongeïnteresseerd is met wat om hul aangaan, terwyl hul arms en voete die teendeel bewys.  Werner Spies se aanvoeling vir die musikale frases is in die kol, en Du Plessis is waarskynlik een van die beste pianiste in ons land oor alle genres heen.

Die musikale verwysingsraamwerk waaruit die verwerkings kom, is baie breed.  Dit dui op goeie kennis van klassieke musiek met funk, blues, pop en jazz ingeroer.  Alles wat gebeur is intelligent aanmekaar gesit, maar ook so opwindend dat jy sukkel om op een plek stil te sit.

Mense wat hou van klassieke musiek is so geneig om op ou bekende opnames terug te val en dit as die toppunt van kuns te beskou.  Maar om bekende werke van Bach, Chopin, Gerswin, Haydn, Debussy en dies meer op só manier te hoor, laat jou met nuwe ore luister en dit as’t ware herontdek.

Soms het die balans ‘n bietjie gepla, maar eindelik is dit ‘n briljante produksie, uitstekend uitgevoer.

The vocalist in Gershwin Songbook is Musa Sakupwanya – a super talented singer described as the “velvet voice that adds to the class of this stylish production”.

The Charl du Plessis trio consists of Steinway Artist Charl du Plessis (piano) with Werner Spies (bass) and Hugo Radyn (drums). Du Plessis is the only pianist in South Africa today to simultaneously sustain a hugely successful performing career in both classical and poplar music. Since 2006 Du Plessis started performing with his own jazz trio and this ensemble has travelled to Namibia, Switzerland, Holland, China as well as toured extensively in South Africa.

Book at Computicket.